Mroźne piętno

Obraz będący debiutem rosyjskiego reżysera Slava Ross jest po prostu filmem przerażająco ciężkim. Tak ciężkim, że w pewnym momencie przygniata naszą psychikę i zaczyna makabrycznie ją miażdżyć. I miażdży, i miażdży, i miażdży, aż do końca trwania filmu. Bo z kina nie da się wyjść, gdyż ze strzaskanym mózgiem trudno byłoby się podnieść z fotela.
 
Współczesne dramaty rosyjskich reżyserów mają to do siebie, że odciskają piętno na świadomości widza. Tak jak Morfina, czy Wyspa, poruszają ważne kwestie i trudne problemy z którymi boryka się społeczeństwo. Jednak wizja beznadziei i matni w jakiej znajdują się bohaterowie Syberia, Monamour jest nie do wytrzymania.
 
W filmie przedstawione są historie ludzi mieszkających w regionie Syberii, gdzie cywilizacja jest wciąż zdominowana przez przyrodę. Losy dziadka mieszkającego z wnuczkiem w zupełnym odosobnieniu wśród lasów tajgi splatają się z losem żołnierzy stacjonujących w pobliskiej jednostce, tworząc wspólną historię. Bohaterowie znajdują się na zapomnianym przez wszystkich końcu świata, gdzie brakuje pożywienia nawet dla dzikich zwierząt. Wszyscy bohaterowie są bezwzględni w swoim dążeniu do przeżycia, poświęcając przez to relacje z innymi ludźmi. Jednak w sytuacji ostatecznego zagrożenia każdy z nich znajduje w sobie litość. W obliczu walki z siłami natury mieszkańcy Syberii solidaryzują się i sobie nawzajem pomagają.
 
Syberia, Monamour to film, którego akcja rozwija się bardzo powoli i dzięki temu pozwala nam dokładnie poznać bohaterów, emocje im towarzyszące i przesłanki, którymi się kierują. Również szczegółowo i całkowicie realistycznie przedstawione są sceny gwałtu, rozbojów czy psów jedzących szczątki człowieka. Jedyne, co można zarzucić tej produkcji to brak wyrozumiałości dla wrażliwych widzów o słabych nerwach, których oglądanie tego filmu może doprowadzić do skraju wytrzymałości.
 

Syberia, Monamour (Francja 2011)
Reż. Slava Ross
Premiera: 25 listopada
Ocena redakcji: 4,5/5