Plan ucieczki do…

Policja nieraz już ich przesłuchiwała. Pytała, czy są terrorystami, sprawdzała, czy mają karabiny, czy nie uciekli z domu… Tymczasem niektórzy z nich mogą się pochwalić co najwyżej ucieczką z więzienia.

Zwierzę w blasku jupiterów

Występujące na scenie zwierzęta mogą skutecznie sterować uczuciami publiczności. Wiąże się to jednak z pewnym ryzykiem: widzowie sympatię dla zwierzęcia mogą przedłożyć nad życzliwość dla artystów.

Śmierć awangardy czy reinterpretacja konwencji?

Farsa tragiczna Eugèna Ionesco w reżyserii Piotra Cieplaka nie jest ani tak tragiczna, ani tak śmieszna jak w oryginale. Nie atakuje też drapieżnie kondycji ludzkości i nie można jej nazwać awangardową. Reżyser na sztandarze wypisuje własne wartości, z którymi niekoniecznie zgodziłby się autor Krzeseł.

Trumna, lodówka i niepodległy Guślarz

Kiedy usłyszałam, że grafik Andrzej Pągowski nazwał ławeczki niepodległości trumnami niepodległości, uświadomiłam sobie: tak, to jest to!. Diagnoza polskiej współczesności, pod którą mogłoby się podpisać większość moich znajomych. Pomyślałam także: tak często wygląda opowiadanie polskiej historii i w związku z tym chciałabym stworzyć nową kategorię estetyczną. Nazwałabym ją trumnogroteskowością. Trumnogroteskowość nie jest zbyt lubiana i dlatego chętnie opakowuje się ją warstwami zasłaniającymi. W przypadku ławeczek są […]

Teatr na służbie

Od ponad pół wieku teatr otwiera się na wykluczonych. Reżyserzy angażują do przedstawień chorych czy niepełnosprawnych i wspólnie z nimi pracują na sukces, nierzadko łącząc artyzm z terapeutycznością.

Warszawo, ojczyzno (nie)moja

W Polsce z roku na rok przybywa imigrantów, ale pytanie, czy nasza stolica pójdzie w ślady multikulturowego Berlina, pozostaje otwarte. Wiele wskazuje na to, że nie stanie się to w najbliższym czasie.

Oko Saurona

Jak Sauron przejął Służewiec

Zanim Mordor przejęły siły zła, miał on być przyjaznym zagłębiem korporacyjnym, mlekiem i miodem płynącym.

Quo vadis, reżyserze?

O wprowadzeniu do teatru pierwszych aktorów mówi się często, o pionierach reżyserii – znacznie rzadziej, chociaż to zagadnienie co najmniej równie ciekawe. Na przestrzeni dziejów role reżyserów kształtowały się bardzo różnie, a i dzisiaj jest kwestią sporną, co leży w ich kompetencjach.

Gdzie sięga off

W ich przypadku zaczęło się zabawnie i poważnie jednocześnie: od stanu świadomości zwanego offem teatralnym. Miało to związek z lakierem do paznokci, magicznym kamieniem ze słowiańskiej mitologii, dublerską rolą prostytutki i apokaliptyczną scenografią ze skupu złomu. Alatyr i Teraz Poliż to dwa teatry, których członków łączy niepewność co do tego, czym off w rzeczywistości jest.

Bałkańska mieszanka smaków

To nie jest zbiór przepisów, a przynajmniej – nie kuchennych. Książkę przenika głęboka miłość do literatury, a także tęsknota do duchowej formy kraju, który nie istnieje, chociaż widnieje na mapie. I unosi się nad nim woń dojrzewających cytryn.