Pierwsza rzecz dotyczy rzekomej nieefektywności Powszechnych Towarzystw Emerytalnych. Porównuje się stopy zwrotu z WIGu oraz OFE w 2006 roku przy pominięciu zupełnie ryzyka inwestycyjnego. Co więcej z punktu widzenia funduszy emerytalnych powinno się porównywać długoterminowe stopy zwrotu, a nie roczne. Co z tego, że OFE przegrały z WIGiem w 2006 roku. Zresztą jakim cudem miałyby wygrać. Przy takich limitach inwestycyjnych w czasach hossy nawet chyba Warren Buffet nie wygrałby z indeksem. Warto zobaczyć natomiast, że od początku działalności (stopa zwrotu 12-letnia) najlepsi zarządzający z towarzystw emerytalnych wypracowali lepsze wyniki od WIGu przy znaczniej mniejszym ryzyku inwestycyjnym. Np. stopa zwrotu ING OFE 12-letnia 238 proc. Stopa zwrotu WIGu 211 proc.

Błąd merytoryczny dotyczy także poziomu opłat za zarządzanie, które pobierają PTE. W artykule napisano, że jest ok. 1 proc. W rzeczywistości w zależności od funduszu efektywnie jest to od 0,30 do 0,50 proc. w skali roku. Warto dodać, że TFI za zarządzanie podobnymi z punktu widzenia strategii funduszami, pobierają opłaty za zarządzanie nawet 5-krotnie wyższe.

BEZ KOMENTARZA