Dyktando SGH


Dyktando SGH organizują wspólnie Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Stowarzyszenie Akademickie MagPress oraz Fundacja Języka Polskiego. Chcemy w ten sposób zwrócić uwagę na to, że poprawny język polski jest ważny również w świecie ekonomii i biznesu. Dyktando odbędzie się w poniedziałek 28 maja 2018 roku o godzinie 12.00 w auli głównej SGH. Po dyktandzie zapraszamy na spotkanie z profesorem Jerzym Bralczykiem, językoznawcą, specjalistą w zakresie języka mediów, reklamy i polityki. Spotkanie rozpocznie się o godzinie 13.00 w auli głównej.

Tekst Dyktanda przeczyta redaktor Kamil Nosel, prowadzący w radiu ZET audycję „Nosel kręci”.

Link do zapisów.

10.00–11.45 – rejestracja uczestników
12.00–12.45 – DYKTANDO SGH
12.45–13.00 – przerwa kawowa
13.00 – 14.00 – spotkanie z profesorem Jerzym Bralczykiem
14.00 – ogłoszenie wyników i wręczenie nagród
14.30 – zakończenie wydarzenia

Regulamin Dyktanda dostępny TUTAJ

 

WYNIKI KONKURSU ORTOGRAFICZNEGO – DYKTANDO SGH

​I MIEJSCE

Krzysztof Mirowski (student)

II MIEJSCE

Martyna Fira (studentka)

III MIEJSCE

Grażyna Aniszewska-Banaś (pracownik-naukowy)

Miejsca w grupach

STUDENCI

Krzysztof Mirowski
Martyna Fira
Aleksander Krupa
DOKTORANCI

Magdalena Kołton
Jan Maksymilian Janiszewski
Pavel Zhebrovski
PRACOWNICY NAUKOWI
Grażyna Aniszewska-Banaś
Bartosz Witkowski
Nina Ziółkowska
PRACOWNICY ADMINISTRACYJNI
Monika Głąb
Marek Pilch
Antonina Geras-Starecka
ABSOLWENCI
Iga Denkiewicz
Joanna Leszczyńska
Emilia Borko

 

TEKST DYKTANDA UWZGLĘDNIAJĄCY WARIANTY PISOWNI

Architekt, który uzdajał gmachy Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie

W 1918 roku [r.] Bolesław Miklaszewski, rektor ponaddwuletniej wówczas Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie, złożył Janowi Witkiewiczowi, o pseudonimie Koszczyc [„Koszczyc”], propozycję opracowania idei gmachu uczelni. W roku 1925, po siedmioletnim [7-letnim] okresie prac projektowych, superprojekt Witkiewicza zwyciężył w zamkniętym konkursie i sam architekt przeniósł się do Warszawy, by rzetelnie, a nie na łapu-capu, realizować prace związane z budową kampusu na Mokotowie. Przynajmniej w części miał on powstać na terenie, na którym może niegdyś rosły chabry i hiacynty, a przez rzadką rzeżuchę prześwitywały gałązki szałwii i aronii, wszakże przede wszystkim był przykryty sczerniałym i zszarzałym pyłem pozostałym po letnim obozie wojsk rosyjskich.

W okresie międzywojennym powstały: Pawilon Zakładów Doświadczalnych, obecnie budynek A [„A”], budynek biblioteki oraz budynek mieszkalny dla pracowników. W latach 50. XX wieku [proszę zapisać cyframi] wybudowano Gmach Główny, na podstawie oryginalnego projektu Witkiewicza, nieco zmodyfikowanego przez Stefana Putowskiego. Projekt ów, wskutek zakrętów dziejowych pół przedwojenny, a pół powojenny, zgodny był z arcyciekawą ideą „architektury światła” [architektury światła]. W piśmie „Stolica”, w quasi-recenzji dotyczącej nowo wybudowanego gmachu przy alei Niepodległości oceniono, że „w swej nieciężkiej, choć potężnej bryle jest niewzruszony”. Trzeba by doprawdy być pseudo-Polakiem lub pseudowarszawiakiem, by nie wiedzieć, że wraz z przedwojennymi budynkami jest on uznawany za jeden z najwartościowszych zabytków województwa mazowieckiego.

Na co dzień Jan Witkiewicz był też niby-lingwistą, naprawdę lubiącym wymyślanie przeróżnych słów. Do nowo utworzonych przezeń wyrazów na pewno należy wyraz „uzdajał” znaczący „zaprojektował”, którym podpisywał swe prace i który widnieje także w jednym z esgiehowskich [SGH-owskich] budynków. Niemniej w pierwszej kolejności był architektem, więc wszerz i wzdłuż naszego kraju znajdziemy nie mniej niż kilkadziesiąt budynków powstałych według Witkiewiczowskich projektów, takich jak willa „Witkiewiczówka” [Witkiewiczówka] w Zakopanem, położona nieopodal skrzyżowania ulicy Władysława Broniewskiego i Drogi na Antałówkę, oraz Dom [dom] Kifnerów i Dom [dom] Potworowskich w Kazimierzu Dolnym.

W swych pracach Jan Witkiewicz czerpał natchnienie z idei architektury organicznej i ekologicznej Amerykanina Franka Lloyda Wrighta. Zawierają też one elementy modernistyczne i są związane ze stylem art déco. Były wielokrotnie nagradzane prestiżowymi nagrodami, w tym Nagrodą Państwową I [pierwszego] stopnia w 1951 roku [r.]. Za swe zasługi Witkiewicz został odznaczony m.in. [proszę zapisać skrótem] dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi, a także Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.